Zuid Afrika Camperreis #12 – Golden Gate Highlands

Vertrek uit Chelmsford

Als we vertrekken uit de Chelmsford Nature Reserve is het erg mistig en ook op de grote weg is het oppassen geblazen. Er staan ook overal borden: bij mist 60 km/u en verboden in te halen. Het is hier boeren land, veel koeien en grasland, maar ook graan. De mist gaat over in wolken, af en toe erin, af en toe eruit. Ladysmith is de eerste grote plaats waar we doorheen moeten. Na Ladysmith nog en stukje provinciale weg voordat we de snelweg op kunnen, de N3 (tolweg) van Durban naar Johannesburg. Wij gaan een stukje naar het noorden, tot aan Harrismith. Een verademing, een echte vierbaans snelweg. Er zit een pas in van veertien km lang waar de vrachtwagens naar boven kruipen. Onze Mercedes camper heeft echter een sterke motor en met een vaartje van tachtig a negentig km/u schieten we overal langs. In Harrismith laten we de tank weer volgooien, bandenspanning controleren en de voorruit wassen. Door dit oponthoud zitten we net als eerste achter een bulldozer die met een gangetje van vijf km/u probeert met zijn rupsbanden het asfalt te vergruizen. Geen probleem, wij hebben vakantie, maar dan duurt een kilometer toch wel lang…


Langs de omhoog kruipende vrachtwagens
De Golden Gate Highlands in zicht

 

Golden Gate Highlands

Even voorbij Harrismith draaien we de R712 op richting de bergen. Het is nog steeds erg heiig maar op een gegeven moment zie we toch de gouden bergen in de zon, eerst vaag maar steeds duidelijker. Naarmate we hoger komen verdwijnt de mist en wordt het ook wat helderder. En ook steeds kaler. Geen bomen meer en ook geen struiken, alleen maar hoog gras. We rijden het Golden Gate Highlands National Park in, er zit niemand in het huisje. In dit jaargetijde hoeven we kennelijk geen pas meer te kopen. Het landschap is kaal en rauw. Prachtige rotsbergen in de meest uiteenlopende kleuren. Maar het bruinrood en het geel van de zandsteen voeren de boventoon, het wordt goud in het zonlicht en steekt schitterend af tegen de blauwe lucht. Wat een machtige rotspartijen. Bij Glen Reenen Rest Camp melden we ons bij de receptie. Ook dit park is onderdeel van de SANP (South African National Parks). We hadden van te voren alles al gereserveerd, al maanden van te voren, wat voor in het Kruger Park een absolute noodzaak is. Hier staan maar een paar kampeerders. Het is hier duidelijk herfst, de bladeren zijn geel en worden in rap tempo uit de bomen geblazen die hier op de camping gelukkig wel aanwezig zijn. We zoeken een plaatsje uit en lunchen buiten in het zonnetje. Het is uit de wind toch nog wel een aangename temperatuur, zeker als je in ogenschouw neemt dat we hier op zo’n twee duizend meter hoogte zitten. In de winter kan het hier zomaar vijftien graden vriezen.


Glen Reenen camping
Stuwmeertje
De echte highlands

 

Omdat we de hele middag nog hebben en het nu mooi weer is, je weet maar nooit wat er morgen voor een wind waait, besluiten we de twee auto routes in het park te gaan rijden. Dat zijn relatief kleine routes van zo’n viereneenhalf en zeseneenhalve kilometer, maar met prachtige uitzichten. De kleinste route komt langs de gieren-voederplaats. Als je geluk hebt en je bent heel zachtjes het gebouwtje binnengegaan, dan heb je eersterangs uitzicht op gieren die zich tegoed doen aan een karkas. Met enige regelmaat wordt er een nieuwe neergelegd. We hebben geen geluk. Geen gier vandaag. Voordat we weer in de camper stappen zien we ze wel vliegen. Verderop achter een bergrug. Groot, zwart van boven, wit van onderen. De langere route voert langs een dam en een paar mooie uitzichtpunten. We zien weer een stel zebra’s en ook nog een beest wat wij vooralsnog niet kunnen thuisbrengen. Een te dikke gnoe met grote horens, kam in de nek en een paardenstaart en ze galopperen ook nog als een paard. Rare kruising. Boven waait het erg hard en je wordt af en toe bijna van je sokken geblazen, maar dan heb je ook wat. Wat een ruige schoonheid. Terug op de camping schijnt de zon door de herfstbomen. Hoog boven op een bergkam zien we de silhouetten van mensen die de zon kennelijk later onder willen zien gaan dan wij. Wie had dat nu gedacht. In mei, tussen de herfstbomen met hun prachtige kleuren, op twee duizend meter hoogte, in Zuid Afrika. Op deze een na laatste avond voor ons eten we restjes en een echte vakantie maaltijd: macaroni met ham en kaas. En tomaten ketchup. En wijn…

In het park

Dit is onze laatste hele vakantiedag. Het was wat frisjes vannacht, maar gezien de hoogte mogen we absoluut niet klagen. Het is volop herfst, maar we hebben vandaag alweer een blauwe lucht. We hebben geen wekker gezet en worden toch nauwelijks later wakker dan anders. Het ritme zit er kennelijk goed in. Omdat we morgen weer via de oostkant en via Harrismith en de N3 naar Johannesburg willen rijden lijkt het handig vandaag de andere kant op te gaan om ook daar nog wat van het park te kunnen zien. Op ons gemakje rijden we naar het stadje Clarens, onderweg genietend van de machtige rotsformaties. Clarens is een toeristenstadje met grote resorts tegen de berghellingen, en voor iedere toerist wel wat te doen. Van rotswandklimmen tot pijl en boog schieten, tot een safari rijden. Alleen, het is nog akelig vroeg en Clarens moet geloof ik nog op gang komen. Op een winkel waar ze alles hebben voor computers hangt een bordje: Wegens stroomstoring gesloten. In een daarnaast gelegen winkel is het ook akelig donker. We rijden nog een keer rond het stadje en zien ook hier weer de grote tweedeling. Aan de buitenkant allemaal kleine huisjes en kinderen die net naar school moeten. Maar goed, er is water en stroom en het is geen krottenwijk. We laten Clarens maar voor wat het is en besluiten op de terugweg ergens koffie te drinken. Net voordat het park begint is er een aardig tentje waar ze naast heerlijke cappuccino ook Engels ontbijt e.d. serveren. En dat in het heerlijke zonnetje. We houden het even bij de koffie. Je blijft je af en toe wel verbazen over de gewoontes. Je zou denken dat ze blij zijn met veel klanten. Hier hangt een bordje: Bij groepen vanaf zes personen 10% bedieningstoeslag…


Clarens

Cultural VIllage Basotho

 

Iets verderop is aan de overkant nog een winkeltje: Bus Stop. Een vriendelijk hippie achter de kassa en allerlei snuisterijen. Maar we zijn nog op zoek naar meer souvenirtjes. Wellicht dat we daarvoor terecht kunnen bij Basotho, een cultureel dorp waar oude luister hersteld zou zijn. Afijn, dat is dus weer helemaal aan het ander uiteinde van het park . Geeft niets, mooie route. We zien onderweg weer verscheidene hertjes, zebra’s en ook weer die runderen met kam in de nek en de staart van een paard. Het cultural village Basotho valt ons een beetje tegen. Een museumpje met foto’s en je kan een rondleiding krijgen door het nagebouwde oude dorpje en de chief ontmoeten. Wij geloven het allemaal wel en gaan terug naar de camping om te lunchen en onze bagage vast in te pakken voor de terugreis zodat we dat vanavond laat niet hoeven te doen en morgen vroeg snel op pad kunnen.

Deze Zuid Afrika reis is voor 1.550 euro p.p. geboekt bij TravelWorld:
www.travelworld.nl

Wandeling naar het Echo Ravijn

Vanaf de camping lopen er een aantal wandelroutes, wij gaan er een proberen naar het Echo Ravijn. Een stevig aangelegd wandelpaadje voert direct omhoog wat al snel een mooi uitzicht oplevert op de camping. Nog iets verderop vind ik het uitzicht wat ik zocht. Je kijkt hier in de lengte door het dal van de Golden Gate Highlands waar je achter elkaar 5 steile rotswanden ziet. Steeds verder weg, steeds iets vager wat een mooie diepte oplevert. Voor ons uit is een soort van rotsboog waar je doorheen kan kijken. Uiteindelijk lopen we daar onderlangs en daarachter de hoek om. De twee bergen komen hier steeds verder naar elkaar toe tot er een spleet licht boven ons overblijft. En hier klinkt dan ook inderdaad een echo. Even lijkt het pad op te houden maar een gele voetstap op een rots aan de overkant van een greppel stuurt ons weer de juiste kant op. De spleet wordt steeds smaller, het water druipt van over de rand naar beneden. Uiteindelijk kan je de uitgang van de kloof zien en doemt de rotswand op van de daar achter liggende berg. Goed moment om om te keren. De zon staat alweer lager aan de hemel en verdwijnt nu een tijdje achter de dichtbijgelegen berg. Vanaf boven zien we ineens van uit de verte twee mensen rond onze camper lopen. Dat is niet pluis. Foto met de telelens als bewijs. En verder zijn we helemaal niet achterdochtig en op onze hoede. Bij terugkomst blijkt de betreffende camper andersom te staan geparkeerd, zijn de twee verdachten hoogbejaard en lopen ze bij dus hun eigen camper…



De rotsboog richting Echo Ravijn
Aan het einde de kloof

 

Bonte Avond

Het is onze echt laatste avond in Zuid Afrika en we besluiten ons te buiten te gaan in het een kilometer verderop gelegen hotel. We lopen er naar toe om niet terug te hoeven rijden en vergeten voor het gemak een zaklantaarn voor de terugweg. In het hotel is er eindelijk weer eens gratis wifi en met een draught beer (uit blik?) komen we daar het uur wel mee door totdat het restaurant open gaat. Omdat er vanavond een groep komt eten van 80 man helaas niet à la carte, maar een buffet. Ook goed. We bestellen een fles Zuid Afrikaanse Chardonnay en maken een beetje haast bij onze eerste twee gangen naar het buffet uit angst dat de 80 man binnen komen stormen en het buffet op z’n Russisch in 10 minuten zullen ruïneren. Tegen de tijd dat wij aan het dessert toe zijn hebben we inmiddels een ruime voorsprong opgebouwd. Die halen ze niet meer in! Welnu, we hebben (helaas) helemaal geen last gekregen van de 80 man. Als wij betaald hebben zijn ze nog steeds aan het vergaderen. Jammer hoor. Het eten staat te verpieteren en het personeel dat klaar staat verveelt zich te pletter. Wij beginnen aan ons laatste avontuur, de terugtocht. Hoeveel geluk kan je hebben. Het regent niet, het is onbewolkt en bijna volle maan. We kunnen gewoon zien waar we lopen. Tegenover het hotel is een grote rotswand die prachtig is verlicht is door een paar schijnwerpers. We komen redelijk ongeschonden/onbeschonken aan bij de camping voor onze laatste nacht.



Decor voor onze laatste avond

 

De terugreis

We staan weer ouderwets vroeg op (half zes), eten de laatste cruesli op in Danone yoghurt, laten alles wat we over hebben met een briefje achter voor de schoonmaak mevrouw en beginnen aan onze laatste campertocht, terug naar Johannesburg. Geen uitgesproken mooie tocht. Koeien, paarden, graan, gras, etc. Het inleveren van onze camper gaat voorspoedig. Het enige glas dat we hebben gebroken hoeven we niet te vergoeden. We worden door de verhuurder naar het vliegveld gebracht. Nog wat uren wachten totdat we in kunnen checken en dan begint onze lange terugvlucht via Abu Dhabi naar Amsterdam. Genoeg tijd om de eerste keer terug te kunnen denken aan een werkelijk fantastische camperreis door Zuid-Afrika…

Alle artikelen over de camperreis door Zuid Afrika:

Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording


Delen met anderen:
Facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *