Mijas aan de Costa del Sol

De Costa del Sol staat bekend om zijn zon. 320 dagen per jaar zon. Maar soms niet. Vandaag niet. Vandaag zijn wij dus in de wolken.
We rijden vanaf de kustweg het binnenland in waar de weg zich omhoog slingert richting de bergen. We hebben nog zo’n 5 kilometer te gaan naar Mijas als we moeten constateren dat we het niet gaan halen. Dat wil zeggen om niet de wolken in te rijden. Mijas is vandaag eigenlijk te hoog gegrepen en als we het stadje binnenrijden is alles een beetje grauw, ondanks de vele witte huizen. We vinden de parkeergarage in een straatje en tot onze verbazing blijkt deze uit wel tien verdiepingen te bestaan. En hij staat nog flink vol ook, ondanks de mist. Dan moet hier toch wel iets te doen zijn.


Mijas
Mirador zonder uitzicht

 

Volgende verrassing: voor de voetgangersuitgang moeten we niet weer naar beneden maar naar die tiende verdieping en daar stappen we de garage uit om op een groot plein te komen. Zou het dan toch een gezellig stadje zijn, met leuke huisjes, balkonnetjes, eettentjes en veel souvenirs-winkeltjes? Op het plein genoeg bomen en bankjes om in de schaduw te kunnen zitten, maar vandaag hoeven we niet te zoeken aar een plekje in de schaduw.
We lopen eerst terug naar de rand van het plein, met hek. We kijken de diepte in maar ondanks de bordjes Mirador die ons een mooi uitzicht beloven zien we helemaal niets…


Het plein, veel souvenirs ...
en mist ...

 

Dan maar richting het plein. Het is vast heel erg toeristisch, bij mooi weer, want we steken allemaal parkeerplaatsen voor bussen over. Bijna allemaal leeg. Nee, daar wordt toch nog een lading gelost, met nieuwe rijken, uit China, met modieuze kleding, duidelijk anders dan de Chinese toeristen van vroeger. Ze zwermen uit over het plein en doen verwoede pogingen het stadje op de foto te krijgen. Dat is kennelijk pas goed gelukt als ze zelf prominent op de voorgrond staan. Ik denk dat de selfie in China is uitgevonden.


Eettentjes en Don Quichot
Mijas en schaduwbomen

 

Het stadje heeft kennelijk ook iets met Don Don Quichot. Overal hangen afbeeldingen, verwijzen namen naar hem en zijn heldhaftige daden, er staat een complete pop van hem op een balkon. De molens zijn hier kennelijk toch verslagen, want die zijn nergens meer te bekennen.
Er was ook iets met Don Quichot, zijn trouwe metgezel Sancho Panza en een ezel. Aan het begin van het pleintje staat ook een standbeeld van een ezel. Met opstapje. Doet mij trouwens aan een (waar gebeurd) verhaal denken: Over een man die van zijn vrouw op de foto moet, met de ezel. De vrouw is kennelijk van het dominante type en commandeert de man dichterbij de ezel te gaan staan. De man lijkt niet echt te willen. Als de vrouw nogmaals aandringt zegt hij schoorvoetend: “Ja, maar dan zie je het verschil niet meer zo goed”.


Mijas is een leuk, heel erg (te?) toeristisch dorpje. Als wij weer afdalen richting de kust rijden we de wolken uit en zien op zee de eerste zonnestralen weer doorbreken.
 
 
Deze vakantie van tien dagen voor twee personen, inclusief appartement, retourvlucht met Transavia en 10 dagen autohuur, is voor nog geen 650 euro geboekt bij
Dé Vakantiediscounter:

 
Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording


Delen met anderen:
Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *