Amerika camperreis deel 7 – Autumn Gold in the Rockies

Amerika camperreis deel 7 – Autumn Gold in the Rockies

Zaterdag 20 september (vervolg)
De afstand van vandaag is gelukkig beperkt. We rijden eerst richting Denver maar lang voordat we daar zijn slaan we af naar het westen, richting de Rockies. Een prachtige kronkelende weg voert ons door een kloof omhoog de bergen in. Uiteindelijk komen we bij Estes Park, een uitgestrekt stadje op zo’n 2350 meter hoogte. Eerst maar weer even aangemeld bij de KOA camping, daarna met de camper naar het Visitor Center om te route voor morgen te bepalen, en dan lopen naar het centrum alwaar het Authum Gold festival is losgebarsten. Het is prachtig weer en de sfeer zit er helemaal in bij al die amerikanen en hun gezinnen: Beer, Brats and Bands. Inderdaad, bier, bratwurst en live muziek. We raken in gesprek met een man uit Kansas die hier in z’n uppie even weekend komt vieren. Als we na een aantal bier te veel op het prive leven van de man stuiten wordt het tijd weer wat verder te lopen. Met de aangename temperatuur van boven de twintig graden is het bijzonder goed toeven in Estes Park.


Proost! Autumn Gold Festival in Estes Park.

De KOA camping in Estes Park

Autumn Gold

Met de camper tot op 3713m hoogte!

Zondag 21 september
Vanwege de zondag hebben we vandaag de mogelijkheid van een ontbijt van de camping: pancakes met blueberries en siroop. Lekker vol beginnen we aan een ronde door Rocky Mountain National Park. Nu zien we pas echt wat Autumn Gold Festival betekent. In de zon worden de herfstkleuren van de loofbomen hier omgetoverd in lichtgevend goud! We rijden over het hoogste punt dat wij ooit met een auto, laat staan RV, hebben gereden: 3713 meter! Aan de andere kant van de pas dalen we af in de vallei van de Colorado River. Langs deze rivier zouden we “moose” moeten kunnen zien en we duiken ieder afslag en parkeerplaats in om met een kleine wandeling een kans te wagen. De “moose” blijken het boekje te goed te hebben gelezen dat ze hier vooral in de vroege morgen en ’s avonds rondlopen. Toch een hele mooie tocht. Op de terugweg, weer net buiten het park, is het ineens een drukte van belang en een chaos aan langzaamrijdende en parkerende auto’s, waarbij rangers nog een slechts deels geslaagde poging kunnen doen een en ander in goede banen te lijden. We zien tot twee keer toe een mannetjes elk met een roedel vrouwtjes. De tweede keer is het echt “raak”. Buiten het zicht van de elks kan ik achter een heuveltje wat dichterbij komen en de camera installeren op en dode stronk. Het mannetje is geducht aan het burlen, wat klink als het dicht doen van een piepende zware deur. Een van de vrouwtjes is daar kennelijk erg bevattelijk voor. Ze draait maar om het mannetje heen en warmt hem op met strelende bewegingen van haar kop. Dat laat het mannetje niet onberoerd en tot vier maal toe beklimt hij het vrouwtje. De overige vrouwtjes slaan het hele gebeuren vanaf veilige afstand gade. Als het mannetje weer wat in hun richting loopt zorgen ze er voor dat de tussenliggende afstand gelijk blijft. Als de show ten einde loopt komt er een ranger langs die de toegestroomde nieuwsgierigen tot grotere afstand maant. Mij best, de show is over en die hadden we voor geen Autumn Gold willen missen.

Maandag 22 september
Vanmorgen extra vroeg op in een poging vechtende mannetjes elks te vinden. Het vroege opstaan gaat een beetje in de mist omdat het regent. Als het om half acht droog is vertrekken we alsnog, over de 36 weer het Rocky Mountain National Park in. We zien overal elks lopen tussen de bomen, maar pas een paar bochten verder vinden we een goede pullout voor de camper. De elks wisten dat we hier heen gingen, dus die zijn inmiddels over de rotsen de vlakte op gekomen waar we pal voor staan. Het gaat weer om 1 mannetje en een stuk of 5 vrouwtjes en wat kleintjes. En dat mannetje wil zo graaaaag. Al burlend (nl) en bugling (en) zoekt hij met een hoop kabal toenadering, maar de vrouwtjes zijn blijkbaar nog niet zover, ze blijven allemaal op gepaste afstand. De grazende vrouwtjes verplaatsen zich dus zodra het mannetje te veel in de buurt komt. Erg vermakelijk. Het circus is inmiddels ook doorgedrongen tot talloze andere voorbijgangers, zodat het weer een chaos is van geparkeerde auto’s en mensen die al dan niet gewapend met enorme telelenzen alles van de elks in beeld proberen te krijgen. Even spotten we in de verte nog een andere mannetjes elk, maar kijkend naar “ons” mannetje met zijn enorme gewei houdt hij het kennelijk al snel voor gezien. Helaas, geen spannend gevecht.


Autumn Gold

Nu zien we overal de elks (wapiti herten)

Tja, duidelijk. Bronsttijd...

We besluiten nog een mooie afscheidsronde te maken door de Rockies en programmeren de GPS op Bear Lake. Dat gaat dit keer niet jofel met de navigatie. In plaats van vlak voor de uitgang bij het park rechtsaf te slaan maken we een flinke omweg en lopen hopeloos vast op YMCA terrein. We moeten helemaal terug het park weer in. Op deze route is al snel aangegeven dat er bovenaan geen parkeerplaatsen meer zijn. In plaats daarvan zijn er shuttle bussen. Omdat wij eigenlijk alleen maar van de route willen genieten rijden we toch door en moeten we bovenaan dus weer omkeren en gewoon terugrijden. Maar alleen die route is al zo de moeite waard. Wat een schitterende herfstkleuren worden hier weer op ons afgevuurd. Het Autumn Gold hangt hier zo maar aan de bomen en zorgt voor hele gouden berghellingen verlicht door de zon die tusen de regenwolken door toch maar weer deze ruimte weet te vinden. En goed oplettend zien we zoveel elks lopen. Op het laatst zelfs tussen de huizen op een kennelijk heerlijk grasveldje.
We eten in een goed hunters restaurant. Op het menu staat Elk. Moet toch weten hoe dat proeft en dat is best lekker. Na nog een bui verschijnt de zon nog eenmaal om ons vaarwel te heten in de laatste zonsondergang die wij hier in de Rocky Mountains (voorlopig?) zullen meemaken.

Morgen moeten we in Denver de camper inleveren, slapen nog één nachtje in een hotel en vliegen dan terug naar Nederland. De koffers zullen veel minder zwaar zijn dan het gewicht van de fantastische herinneringen die we mee terug zullen nemen…

 

Alle afleveringen van de camperreis van San Francisco naar Denver
Amerika camperreis deel 1 – Van San Francisco naar Elko
Amerika camperreis deel 2 – Van Elko naar Craters of the moon
Amerika camperreis deel 3 – Grand Teton National Park
Amerika camperreis deel 4 – Yellowstone National Park
Amerika camperreis deel 5 – Billings en Sheridan
Amerika camperreis deel 6 – Mount Rushmore en Custer State Park
Amerika camperreis deel 7 – Rocky Mountains, Estes Park

Deze Amerika reis is op maat gemaakt door TravelWorld:

www.travelworld.nl
 
Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording
 


Delen met anderen:
Facebooktwitterlinkedin

Amerika camperreis deel 6 – Mount Rushmore en Custer State Park

Amerika camperreis deel 6 – Mount Rushmore en Custer State Park

Woensdag 17 september
Van Sheridan naar Mt Rushmore, een lange route vandaag. De glooiende heuvels, we zien er erg veel Pronghorns, worden wat ruiger, later wat meer afgewisseld door bossen met voornamelijk dennebomen. Vanaf de interstate nr 90 nemen we een omweg via de 14. Halverwege is er de Devils Tower Junction vanwaar het nog een klein stukje is naar de Tevils Tower. Inmiddels uiteraard al wel eens op een foto gezien, maar het is toch een merkwaardige klomp steen die in het bos, op een heuvel, vanuit de rotsblokken omhoog lijkt te zijn geduwd. Met de Nationale Park Pas kunnen we hier gratis naar binnen en rijden om de Devils Tower heen naar de andere kant. Vanaf de parkeerplaats kun je wandelingen maken, of in ieder geval tot bijna onder aan de berg lopen. Er blijkt iemand bezig met abseilen vanaf de top; onder aan de steile wand boven aan het rotsveld voegt hij zicht bij nog een paar mensen. Wat naleeswerk leert ons dat ze hier zo ongeveer panisch zijn voor niet inheemse zaden en planten die de inheemse planten kunnen verdringen en wellicht zelfs de rots zelf kunnen aantasten. De bijna loodrechte wanden zijn vol met vertikale richels waar hier een daar een stuk ontbreekt. Onderaan de rots is het bezaaid met enorme rotsblokken. Het kan niet anders of ooit zal de Devils Tower zijn gedegradeerd tot een rots veld, maar wij zullen het, gelukkig, niet meer meemaken.


Devils Tower National MonumentClose Encounters of the third kind?

Zaden en kleine plantjes worden verwijderd om erosie te voorkomen

Prairy Dog

Op de grasvlaktes die wat verder bij de duivel vandaan zijn verwijderd zien we allemaal grappige beestjes, Prairie Dogs. Er wordt gewaarschuwd niet dichtbij te komen en ze vooral niets te eten te geven, want ze bijten. Maar op afstand zijn het schattige beestjes om te zien. Staand op hun achterpoten kijken ze over het gras uit naar de omgeving, waarschuwen elkaar met piepjes en zijn verder erg druk bezig om allerlei lekkers naar binnen te peuzelen.
We hebben nog een flink stuk te gaan. Via het stadje Deadwood met een leuk “oud” western straatje rijden we naar het zuiden over de 385. Voorbij Hell City, pardon, Hill City (er mag hier weer gegokt worden, casino’s te over) gaan we naar de KOA camping waar we net na 6 uur aankomen.

Donderdag 18 september
Mount Rushmore, Custer State Park en Crazy Horse Memorial. We gaan op tijd op pad en arriveren voor de bussen met bezoekers en schoolkinderen bij Mount Rushmore. Het blijkt een behoorlijk complex te zijn met zelfs een openluchttheater aan de voet van de berg. Daarvoor nog een een gebouw met zuilen en een straat met vlaggen met alsmaar op de achtergrond die vier koppen. Iedereen kent deze vier koppen van Washington, Franklin, Jefferson en Lincoln van de foto’s, maar het is leuk om ze hier in de omgeving te zien, bovenaan een berg waar onderaan nog alle losse rotsen liggen afkomstig van het opblazen van de grote stukken die verwijderd moesten worden. Te zien aan het aantal bezoekende kinderen is het kennelijk een mooie plaats om wat aan geschiedenis te doen, en terecht. Iets voorbij Mount Rushmore slaan we rechtsaf de Iron Mountain Road op. Met zo’n grote camper best een spannende weg, met, afgezien van de vele haarspeldbochten en pig tail turns (een 450 graden bocht die over/onder zichzelf doorgaat), ook nog eens een aantal tunnels waar we maar net onder door kunnen 12’2″ (3,7 meter). Maar dat levert dan wel weer een paar prachtige vergezichten op, waaronder die op de koppen van Mount Rushmore van heel uit de verte.
De Wild Loop Road loopt met een halve cirkel door Custer State Park. Het is kennelijk buiten het seizoen, want de toegangshokjes zijn niet meer bemand. In plaats daarvan doen we $15 dollar in een enveloppe en plakken we een papiertje achter onze ruit. Het is een mooie route om te rijden door de bossen en heuvels. Custer State Park staat het meest bekend om de enorme populatie (1300) aan bizons. Verscheidene keren vraagt iemand ons of we de buffaloes al hebben gezien. Uiteindelijk zien we twee grote kuddes, maar wel erg ver weg. We hebben eerst zelfs de telelens nodig om te zien of het wel bizons zijn. Gelukkig hebben we eerder al heel wat kansen gehad ze van dichterbij te zien. Hier gaat het vooral om de aantallen en het zijn er inderdaad behoorlijk wat. Tegen de winter worden ze bij elkaar gedreven in de Buffalo Corrals waar ze worden geteld en wordt bepaald hoeveel er in de winter mogen worden afgeschoten. Daarna worden ze weer los gelaten om zelf te overwinteren. Er zijn in Custer State Park ook wel wat hekken en wildroosters, dus helemaal vrij zijn ze kennelijk niet. Veel verderop zien we dan in het bos toch ook nog een enkele, verdwaalde?, wilde bizon.


Mount RushmoreWashington, Franklin, Jefferson en Lincoln

Crazy Horse Memorial, op de voorgrond zoals het moet worden

Visitors Center Crazy Horse Memorial

Eenmaal weer buiten het park waren we van plan via de “Needles” terug te rijden (overigens ook weer onderdeel van Custer State Park), maar net op tijd zien we op een bord langs de weg de tunnelhoogte vermeld. 10’7″ (3,2 meter). Dat risico nemen we maar niet. De camper inleveren zonder airco-unit op het dak is toch niet zo’n goed idee. In plaats daarvan rijden we maar naar het westen en via het plaatsje Custer rijden we nu naar het Crazy Horse Memorial. Naast de beroemde koppen van Mount Rushmore moest er dan ook maar een memorial komen voor “een” beroemde indiaan. De meningen zijn verdeeld. In de rots uitgehouwen is reeds te zien het hoofd van Crazy Horse. Het schijnt dat er geen afbeeldingen bestaan van de beste man, overigens ook weer doodgeschoten bij een of ander fort, dus de gelijkenis is altijd goed. Uiteindelijk moet het kolossale uit de rotsen gehouwen figuur te paard zitten en over de kop van het paard naar de horizon wijzen. Ook daar bestaat weer onenigheid over. Indianen wijzen nooit, want dat is onbeleefd. Er is ook een enorm complex met allerlei zalen met memorabilia. Echter, van enige samenhang is niets te ontdekken. Alle hangt gewoon vol. Met van alles. Van overal. Een gemiste kans lijkt mij.
Terug op de camping beleven we de eerste echt zwoele avond (boven de 20 graden. In Yellowstone was het ’s nachts nog -10). Met het ’s middags gesprokkelde hout kunnen we na de barbecue nog even nagenieten bij het eigen kampvuurtje. Om twaalf uur moet wel het gehele vuur gedoofd zijn, maar dat halen we bij lange na niet.

Vrijdag 19 september
Vandaag een lange route van bijna 300 mijl naar Cheyenne.
Enorme uitgestrekte vlaktes met wat heuvels. Goed om te ervaren, maar het is inderdaad wel een heel eind.
Voorbij Cheyenne staan we op de KOA camping, vlak langs de snelweg, aan de spoorbaan en niet ver van een chemisch complex. We hebben deze vakantie wel eens op een meer idyllische plaats gestaan. In ieder geval is er zeer nabij een prima steak house met saloon. We bestellen een paar heerlijke steaks, maar de drank moet op een aparte rekening van de bar komen. Na afloop gaan we in de saloon nog even verder met drinken en raken in gesprek met een echte trucker. Zo leer je nog ’s wat. Hij is tegen regulering, tegen overheid, tegen de regering tegen vakbonden, tegen de kerk, tegen truck chauffeurs uit oost-europa (zijn die hier dan ook al?). Eigenlijk overal tegen. En dat op z’n plat Amerikaans terwijl hij vier grote sandwiches naar binnen werkt. Met Tobasco. Lots of it.


De KOA camping bij CheyenneOntbijten bij Subway

Zaterdag 20 september
Voor de verandering besluiten we te ontbijten bij Subway en daar voorafgaand ‘even’ te tanken. Credit kaart inleveren. Twee keer een poging met slechts $0.50 als resultaat. Nogmaals iemand er bijgehaald. Pomp blijkt stuk. Naar andere pomp met grote camper. Binnen afrekenen. Te laat zien dat er dus maar $0,50 op het bonnetje staat. Oh, ja. we zijn van pomp gewisseld. Weer achter in de rij bij andere kassa, bij de baas. Uiteindelijk gelukt. Vijfendertig minuten later. Ik heb eigenlijk al geen zin meer in de Subway maar ja, we moeten toch ontbijten. Zelf helemaal je broodje laten samenstellen. Nee, koffie hebben ze niet, moet je weer bij de buren zijn (Benzine station).
Al met al toch nog anderhalf uur nadat we zijn opgestaan gaan we op weg. Eerst doen we in Cheyenne een poging om nog de grootste Amerikaanse stoomtrein te vinden en het Rail Road Museum, maar we stranden met de camper in een of andere grote jaarmarkt en ik geef het op, we gaan maar op weg naar Estes Park in de Rocky Mountains.

Alle afleveringen van de camperreis van San Francisco naar Denver
Amerika camperreis deel 1 – Van San Francisco naar Elko
Amerika camperreis deel 2 – Van Elko naar Craters of the moon
Amerika camperreis deel 3 – Grand Teton National Park
Amerika camperreis deel 4 – Yellowstone National Park
Amerika camperreis deel 5 – Billings en Sheridan
Amerika camperreis deel 6 – Mount Rushmore en Custer State Park
Amerika camperreis deel 7 – Rocky Mountains, Estes Park

Deze Amerika reis is op maat gemaakt door TravelWorld:

www.travelworld.nl
 
Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording
 


Delen met anderen:
Facebooktwitterlinkedin

Amerika camperreis deel 5 – Billings. Little Bighorn Battlefield en Sheridan

Amerika camperreis deel 5 – Billings. Little Bighorn Battlefield en Sheridan

Zondag 15 september
Een dagje rustig aan in Billings, Montana. Aangezien het Western Heritage Museum op zondag gesloten is, het Moss House niet authentiek is omdat het herbouwd is na te zijn afgebrand (1940) en de Pawn Shop pas over een half uur blijkt open te gaan, eerst maar uitgebreid boodschappen doen bij een hele grote supermarkt een paar mijl verderop. En een echt grote supermarkt is voor ons noodzakelijk omdat kleine winkels en benzine stations geen normaal eten verkopen, alleen maar iets voor een snelle hap en snoep.


De Western Pawn Shop

Dvd's, pistolen, geweren, hoeden...

Versterkers, gitaren, etc.

Zo’n pawn shop is leuk! Gewoon om te kijken, maar eventueel kan je ook de meest fantastische souvenirs kopen. Een prachtige zaak in een oud gebouw (rond 1900) waar van alles tweede hands te koop is. Tv’s, dvd’s, fietsen, pistolen. Echt leuk om te zien. We krijgen een uitleg over de ‘Bush Master’ een modern geweer uit het Amerikaanse leger. Weegt inderdaad niet veel, zeker niet vergeleken met het geweer wat we daarna in de hand gedrukt krijgen welke in de tweede wereld oorlog door het leger in Afrika is gebruikt. Met een flinke houten kolf en ondersteuning voor de loop een behoorlijk gewicht. Wat ze ook hebben hangen: allemaal hoeden. Echte cowboy hoeden. Ik kan het niet laten en koop een mooie John B. Stetson. De originele prijs komt overeen met (in vroegere tijden) 4 beverhuiden, de originele eigenaar is A. Justice (staat allemaal in de binnenrand). Lisa koopt een leren (geen Stetson) cowboy hoed en daar horen natuurlijk ook echte cowboy laarzen bij. Geen Chinees, nee, echt Amerikaans: Tony Lama. Wij nooit van gehoord, hij beledigd. Bij elkaar zijn we $90 kwijt en daar kan je het nieuw echt niet voor krijgen. Erg leuk om ondertussen ook te kijken wat er allemaal voor een volk in zo’n zaak binnenloopt. Komt er net iemand binnen met een grote gereedschapsset koffer, met erin een grote plastic zak waar “alle” 257 onderdelen los in zitten. “Echt waar! Compleet!”. Als hij terugkomt en alles op de juiste plaats in de koffer heeft gedaan willen ze een bod nog wel overwegen. Later komt nog een vrouw binnen met een zadel terwijl haar kinderen even in de auto moeten blijven wachten of mama wat geld kan scoren…
We gaan ook nog naar de Montana Zoo, leuk om nog een paar dieren te kunnen zien die we in Yellowstone “gemist” hebben. Een Siberische tijger, wolven, grizly beren, amerikaanse adelaars. Ook altijd leuk om op zondag naar de gewone gezinnen met kindertjes te kunnen kijken als je in een ander land bent.

Amerikaanse adelaar

Op "eendenjacht" in de ondergaande zon

We eindigen met een paar geweldige steaks op onze barbecue. Wat wiebelig door de wijn lopen we over de kiezelstenen van de rivierbedding, net zo lang totdat de verderop gezeten langnek eenden (of zo iets) opvliegen en luid kwetterend over de rivier voor de roodgekleurde hoge rotsen van de oever langs vliegen, de ondergaande zon tegemoet.

Maandag 15 september
Vandaag naar Sheridan, over de interstate nr 90, van Montana weer naar Wyoming. Na een uurtje kunnen we de borden “Little Bighorn Battlefield” niet missen. Dit is de plaats waar Lt. Kolonel Custer in 1879 in al zijn overmoed werd verslagen door de plaatselijke indianen onder leiding van Sitting Bull. Er is een visitors center waar een 25 minuten durende film draait en allerlei echte attributen zijn te zien uit die tijd. Er is een nationale begraafplaats, ook in gebruik voor meer recent overleden militairen, bijvoorbeeld uit de Korea oorlog. Pas in 1991 is de naam van deze plaats veranderd van Custer Battlefield in Little Bighorn Battlefield. Op de heuvel staat een gedenkteken, dit is de plaats bekend als “the last stand”. Op deze heuvel stierven de laatste US soldiers, waaronder Custer, binnen een kring van eigenhandig neergeschoten paarden als laatste dekking. Het wrange is dat deze overwinning door de oorspronkelijke bewoners hun eigen ondergang heeft ingeluid. De dood van Custer moest worden gewroken en het Amerikaanse Congres besloot om alle middelen in te zetten de indianen als nog te verslaan. Alle middelen van bestaan werden verbrand en de indianen vluchtten de bergen in, zonder voedsel en warme kleding voor de komende winter. Een voor een hebben de indianenstammen zich vervolgens moeten overgeven. De toen aan hen toegewezen reservaten werden later weer “ingenomen” door goudzoekers. Hoe wrang kan het zijn… De omroeper die de volgende film aankondigt en ons verder een “nice stay” toewenst slaat met dat laatste voor ons de plank erg mis, kijkend naar de eindeloze rijen grafstenen en de verschrikkingen die zich hier hebben afgespeeld.

Little Bighorn BattlefieldDe heuveltop "The Last Stand" waar Custer en zijn mannen hun einde vonden

Het visitors centre van Little Bighorn Battlefield

Sitting Bull

Bij de afslag in Sheridan gaan we naar een grote supermarkt alwaar ze weer geen normaal eten verkopen- alleen snoep/pizza/burgers met frites etc. – altijd kant en klaar- niets aan doen – niet koken is hier kennelijk echt normaal. En wij willen bijvoorbeeld grote steaks en maiskolven voor op de barbecue – zelluf koken. Bij navraag moeten we dan maar de volgende afslag nemen, vijf mijl verderop. Hier is gelukkig weer een Walmart en een Albertson waar ze ook “normaal” eten hebben.
Op de KOA camping is bij onze plek gelukkig een barbecue – zoals we nog misten tot nu toe – waarop we zo aan de gang kunnen. Een flinke laag kolen en een gekochte dunne plaat aluminium met gaten voor op het (vaste, vieze) rooster. Onder het eten hebben we weer een heel gesprek met een oude hippie, een gescheiden vrouw, die in een een caravan woont alleen met haar Jack Russel. Verderop zijn een aantal jagers bezig hun “buit” schoon te maken. Er wordt een voorraad aangelegd met in te vriezen vlees voor de komende winter.
We staan hier twee nachten dus de avond gebruiken we om te kijken wat we morgen kunnen doen. Na de koude van de afgelopen dagen lijken de vooruitzichten in ieder geval gunstig. Vandaag in Sheridan 24 graden, morgen 27 en overmorgen 33 graden!!!
Quote: “If you don’t like the weather in Wyoming just wait for 15 minutes” .

Dinsdag 16 september
Een dagje in Sheridan, een echt cowboy stadje. Maar eerst propaangas bijgetankt. Hoewel het vandaag overdag 29 graden wordt, de nachten zijn koud en straks in Estes National Park in de Rocky Mountains gaat het zeker weer vriezen. We brengen een bezoek aan de Historic Sheridan Inn, daterend uit 1893. Als eerste hotel uitgerust met badkuipen en elektrisch licht! Daarna rustig door Main Street gereden en vervolgens de camper maar laten vallen om een rondje over deze winkelstraat te gaan lopen. Een sfeervolle straat met allemaal western-achtige gevels en leuke winkeltjes. Halverwege eentje met werkelijk alles voor paarden en cowboys en achterin, klein straatje oversteken, een museum met werkelijk van alles van de oude cowboy-dagen. Prachtig gegraveerde zadels, van allerlei soorten revolvers en geweren, foto’s, noem maar op. Een echte aanrader: King’s Saddlery and Museum.

Sheridan Inn (1893)Sheridan Inn, receptie

Sheridan Main Street

King's Saddlery and Museum

Vervolgens ons in de Walmart en de Albertson weer even vergaapt aan de gigantische afmetingen. Van alles is te koop. Alleen geen alcohol, en daar gaat het ons natuurlijk ook om. Blijkt hier dus helemaal niet verkocht te mogen worden in de supermarkten en we moeten naar een speciale liquor store. Een heerlijke barbecue met oude broodjes die, geroosterd, toch weer prima smaken en echte hamburgers, wat sauzen en pickle relish uit een glazen potje. Glaasje wijn erbij, in de ondergaande zon, toch heerlijk zo met de camper.

Alle afleveringen van de camperreis van San Francisco naar Denver
Amerika camperreis deel 1 – Van San Francisco naar Elko
Amerika camperreis deel 2 – Van Elko naar Craters of the moon
Amerika camperreis deel 3 – Grand Teton National Park
Amerika camperreis deel 4 – Yellowstone National Park
Amerika camperreis deel 5 – Billings en Sheridan
Amerika camperreis deel 6 – Mount Rushmore en Custer State Park
Amerika camperreis deel 7 – Rocky Mountains, Estes Park

Deze Amerika reis is op maat gemaakt door TravelWorld:

www.travelworld.nl
 
Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording
 


Delen met anderen:
Facebooktwitterlinkedin