Noord Friesland en Dokkum

Noord Friesland en Dokkum

Wederom een mini-camping in Friesland

Een heerlijk kort weekendje naar Friesland. Dit keer om wat te kunnen fietsen en het oude stadje Dokkum met een bezoek te vereren.
Onze uitvalsbasis is weer een mini-camping waar maar een paar gasten zijn. Dit in tegenstelling tot de chaos die we meemaakten op een minicamping ten tijde van de Luchtmachtdagen in Leeuwarden. Het kleinschalige van zo’n mini-camping of van kamperen bij de boer spreekt ons wel aan.


Ingang mini-camping
Niet zo druk dit keer...

 

Op de fiets

Voor het bepalen van de fietsroute maken we gebruik van de knooppunten (Fietsknooppunten, hoe werkt het eigenlijk?): “Fietsroutes langs mooie en bijzondere plekken, prachtige fietspaden en autoluwe wegen zijn in kaart gebracht en vormen zo een netwerk. De kruising van twee of meerdere paden en wegen is het fietsknooppunt. Elk knooppunt heeft een eigen nummer en bij elk knooppunt vindt u een paneel waarop het fietsroutenetwerk afgebeeld staat”. Het leuke in Friesland is dat sommige trajecten zelfs gewoon door een weiland lopen, een smal paadje verhard met schelpen.
Slingerende riviertjes doorkruisen het vlakke landschap wat overal wordt opgesierd met plukjes bomen. En dat is niet voor niets. Tussen de bomen is vrijwel altijd een boerderij te vinden en die bomen geven enige beschutting tegen de wind die hier verder ongehinderd zijn gang kan gaan.


Boerderij tussen de bomen
Molen aan riviertje

 

Dat Friesland zijn eigen taal heeft zal weinig Nederlanders zijn ontgaan. Als je niet van Nederlandse afkomst bent zou je zo maar kunnen denken ook met buitenlanders van doen te hebben. Wikipedia leert mij dat sinds 2004 in alle overheidsstukken (ook landelijk) officieel gesproken moet worden van Fryslân. Het is maar dat je het weet.
Als we langs de weilanden fietsen zien we ook dat de Friezen niet op één (fries) paard wedden. Er loopt een boer langs de weg met een stel schapen en twee alpaca’s, een bruine en een witte. Die geven namelijk ook wol. Ze zijn alleen vergeten (?) het hoofd mee te scheren met als gevolg een pruik als van een echte Rocker.


Rocking Alpaca
Moddergat onder aan de dijk
Moddergat Reddingsboatreed

 

Moddergat

Nee, we gaan niet met modder gooien, Moddergat is GEWOON de naam van een klein dorpje aan de goede kant van de imposante dijk langs de Waddenzee. Wat leuke oude huisjes en boerderijen onder aan de dijk. Vanaf hier kan je je ook wagen aan wadlopen, waarbij het de kunst is weer vaste grond onder de voeten te krijgen voordat het vloed wordt. We willen het onze hond besparen. Die houdt namelijk niet van natte voeten…

Zie ook de exclusieve ReisDrift.Net impressie van Noord Friesland en Dokkum:
 


 
Dokkum

Dokkum. Tja, in Dokkum werd in 754 Bonifatius vermoord. Tot zo ver onze parate kennis (met uitzondering van het jaartal). Dat geeft wel aan dat het al een heel oud stadje is, jawel, met stadsrechten. Tot aan halverwege de zestiende eeuw is Dokkum een aantal keer behoorlijk te grazen genomen, daarna werd het rustiger en kon Dokkum zich ontwikkelen. Dokkum kent een Admiraliteitsgebouw. Huh? Dan zou je toch zee verwachten? Die was er ook! Dokkum had tot halverwege de zeventiende eeuw een open verbinding met de zee. Daarna slipten de verbindingen dicht en verhuisde de Admiraliteit naar Harlingen. Als klap op de vuurpijl ging Dokkum aan het einde van die periode ook nog eens failliet, door de hoge kosten van de aanleg van een trekvaart in een poging meer scheepvaartverkeer aan te trekken.


Oude gevels
Klokketoren stadhuis

 

Het stadhuis is een prachtig gebouw wat al dateert uit 1610. Sindsdien zijn er de nodige verbouwingen en aanvullingen geweest, door de met de tijd veranderende eisen. Vanwege de belangrijkheid van Dokkum werden er ook stadswallen aangelegd. Evenzo belangrijk is de likeurstokerij van Dokkum. Of in ieder geval, evenzo bekend: Sonnema Berenburg. (Je moet er niet te veel van drinken weet ik uit ervaring…)


Pakhuizen

 

Inmiddels is Dokkum natuurlijk al lang uit zijn voegen gebarst en ligt er meer Dokkum buiten de wallen dan daar binnen. Maar wat er binnen die wallen ligt is een bezoekje meer dan waard, een gezellig stadje met historie en prachtige huizen en gebouwen met mooie oer-hollandse gevels.

 
Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording


Delen met anderen:
Facebooktwitterlinkedin

Zuid Afrika Camperreis #12 – Golden Gate Highlands

Zuid Afrika Camperreis #12 – Golden Gate Highlands

Vertrek uit Chelmsford

Als we vertrekken uit de Chelmsford Nature Reserve is het erg mistig en ook op de grote weg is het oppassen geblazen. Er staan ook overal borden: bij mist 60 km/u en verboden in te halen. Het is hier boeren land, veel koeien en grasland, maar ook graan. De mist gaat over in wolken, af en toe erin, af en toe eruit. Ladysmith is de eerste grote plaats waar we doorheen moeten. Na Ladysmith nog en stukje provinciale weg voordat we de snelweg op kunnen, de N3 (tolweg) van Durban naar Johannesburg. Wij gaan een stukje naar het noorden, tot aan Harrismith. Een verademing, een echte vierbaans snelweg. Er zit een pas in van veertien km lang waar de vrachtwagens naar boven kruipen. Onze Mercedes camper heeft echter een sterke motor en met een vaartje van tachtig a negentig km/u schieten we overal langs. In Harrismith laten we de tank weer volgooien, bandenspanning controleren en de voorruit wassen. Door dit oponthoud zitten we net als eerste achter een bulldozer die met een gangetje van vijf km/u probeert met zijn rupsbanden het asfalt te vergruizen. Geen probleem, wij hebben vakantie, maar dan duurt een kilometer toch wel lang…


Langs de omhoog kruipende vrachtwagens
De Golden Gate Highlands in zicht

 

Golden Gate Highlands

Even voorbij Harrismith draaien we de R712 op richting de bergen. Het is nog steeds erg heiig maar op een gegeven moment zie we toch de gouden bergen in de zon, eerst vaag maar steeds duidelijker. Naarmate we hoger komen verdwijnt de mist en wordt het ook wat helderder. En ook steeds kaler. Geen bomen meer en ook geen struiken, alleen maar hoog gras. We rijden het Golden Gate Highlands National Park in, er zit niemand in het huisje. In dit jaargetijde hoeven we kennelijk geen pas meer te kopen. Het landschap is kaal en rauw. Prachtige rotsbergen in de meest uiteenlopende kleuren. Maar het bruinrood en het geel van de zandsteen voeren de boventoon, het wordt goud in het zonlicht en steekt schitterend af tegen de blauwe lucht. Wat een machtige rotspartijen. Bij Glen Reenen Rest Camp melden we ons bij de receptie. Ook dit park is onderdeel van de SANP (South African National Parks). We hadden van te voren alles al gereserveerd, al maanden van te voren, wat voor in het Kruger Park een absolute noodzaak is. Hier staan maar een paar kampeerders. Het is hier duidelijk herfst, de bladeren zijn geel en worden in rap tempo uit de bomen geblazen die hier op de camping gelukkig wel aanwezig zijn. We zoeken een plaatsje uit en lunchen buiten in het zonnetje. Het is uit de wind toch nog wel een aangename temperatuur, zeker als je in ogenschouw neemt dat we hier op zo’n twee duizend meter hoogte zitten. In de winter kan het hier zomaar vijftien graden vriezen.


Glen Reenen camping
Stuwmeertje
De echte highlands

 

Omdat we de hele middag nog hebben en het nu mooi weer is, je weet maar nooit wat er morgen voor een wind waait, besluiten we de twee auto routes in het park te gaan rijden. Dat zijn relatief kleine routes van zo’n viereneenhalf en zeseneenhalve kilometer, maar met prachtige uitzichten. De kleinste route komt langs de gieren-voederplaats. Als je geluk hebt en je bent heel zachtjes het gebouwtje binnengegaan, dan heb je eersterangs uitzicht op gieren die zich tegoed doen aan een karkas. Met enige regelmaat wordt er een nieuwe neergelegd. We hebben geen geluk. Geen gier vandaag. Voordat we weer in de camper stappen zien we ze wel vliegen. Verderop achter een bergrug. Groot, zwart van boven, wit van onderen. De langere route voert langs een dam en een paar mooie uitzichtpunten. We zien weer een stel zebra’s en ook nog een beest wat wij vooralsnog niet kunnen thuisbrengen. Een te dikke gnoe met grote horens, kam in de nek en een paardenstaart en ze galopperen ook nog als een paard. Rare kruising. Boven waait het erg hard en je wordt af en toe bijna van je sokken geblazen, maar dan heb je ook wat. Wat een ruige schoonheid. Terug op de camping schijnt de zon door de herfstbomen. Hoog boven op een bergkam zien we de silhouetten van mensen die de zon kennelijk later onder willen zien gaan dan wij. Wie had dat nu gedacht. In mei, tussen de herfstbomen met hun prachtige kleuren, op twee duizend meter hoogte, in Zuid Afrika. Op deze een na laatste avond voor ons eten we restjes en een echte vakantie maaltijd: macaroni met ham en kaas. En tomaten ketchup. En wijn…

In het park

Dit is onze laatste hele vakantiedag. Het was wat frisjes vannacht, maar gezien de hoogte mogen we absoluut niet klagen. Het is volop herfst, maar we hebben vandaag alweer een blauwe lucht. We hebben geen wekker gezet en worden toch nauwelijks later wakker dan anders. Het ritme zit er kennelijk goed in. Omdat we morgen weer via de oostkant en via Harrismith en de N3 naar Johannesburg willen rijden lijkt het handig vandaag de andere kant op te gaan om ook daar nog wat van het park te kunnen zien. Op ons gemakje rijden we naar het stadje Clarens, onderweg genietend van de machtige rotsformaties. Clarens is een toeristenstadje met grote resorts tegen de berghellingen, en voor iedere toerist wel wat te doen. Van rotswandklimmen tot pijl en boog schieten, tot een safari rijden. Alleen, het is nog akelig vroeg en Clarens moet geloof ik nog op gang komen. Op een winkel waar ze alles hebben voor computers hangt een bordje: Wegens stroomstoring gesloten. In een daarnaast gelegen winkel is het ook akelig donker. We rijden nog een keer rond het stadje en zien ook hier weer de grote tweedeling. Aan de buitenkant allemaal kleine huisjes en kinderen die net naar school moeten. Maar goed, er is water en stroom en het is geen krottenwijk. We laten Clarens maar voor wat het is en besluiten op de terugweg ergens koffie te drinken. Net voordat het park begint is er een aardig tentje waar ze naast heerlijke cappuccino ook Engels ontbijt e.d. serveren. En dat in het heerlijke zonnetje. We houden het even bij de koffie. Je blijft je af en toe wel verbazen over de gewoontes. Je zou denken dat ze blij zijn met veel klanten. Hier hangt een bordje: Bij groepen vanaf zes personen 10% bedieningstoeslag…


Clarens

Cultural VIllage Basotho

 

Iets verderop is aan de overkant nog een winkeltje: Bus Stop. Een vriendelijk hippie achter de kassa en allerlei snuisterijen. Maar we zijn nog op zoek naar meer souvenirtjes. Wellicht dat we daarvoor terecht kunnen bij Basotho, een cultureel dorp waar oude luister hersteld zou zijn. Afijn, dat is dus weer helemaal aan het ander uiteinde van het park . Geeft niets, mooie route. We zien onderweg weer verscheidene hertjes, zebra’s en ook weer die runderen met kam in de nek en de staart van een paard. Het cultural village Basotho valt ons een beetje tegen. Een museumpje met foto’s en je kan een rondleiding krijgen door het nagebouwde oude dorpje en de chief ontmoeten. Wij geloven het allemaal wel en gaan terug naar de camping om te lunchen en onze bagage vast in te pakken voor de terugreis zodat we dat vanavond laat niet hoeven te doen en morgen vroeg snel op pad kunnen.

Deze Zuid Afrika reis is voor 1.550 euro p.p. geboekt bij TravelWorld:
www.travelworld.nl

Wandeling naar het Echo Ravijn

Vanaf de camping lopen er een aantal wandelroutes, wij gaan er een proberen naar het Echo Ravijn. Een stevig aangelegd wandelpaadje voert direct omhoog wat al snel een mooi uitzicht oplevert op de camping. Nog iets verderop vind ik het uitzicht wat ik zocht. Je kijkt hier in de lengte door het dal van de Golden Gate Highlands waar je achter elkaar 5 steile rotswanden ziet. Steeds verder weg, steeds iets vager wat een mooie diepte oplevert. Voor ons uit is een soort van rotsboog waar je doorheen kan kijken. Uiteindelijk lopen we daar onderlangs en daarachter de hoek om. De twee bergen komen hier steeds verder naar elkaar toe tot er een spleet licht boven ons overblijft. En hier klinkt dan ook inderdaad een echo. Even lijkt het pad op te houden maar een gele voetstap op een rots aan de overkant van een greppel stuurt ons weer de juiste kant op. De spleet wordt steeds smaller, het water druipt van over de rand naar beneden. Uiteindelijk kan je de uitgang van de kloof zien en doemt de rotswand op van de daar achter liggende berg. Goed moment om om te keren. De zon staat alweer lager aan de hemel en verdwijnt nu een tijdje achter de dichtbijgelegen berg. Vanaf boven zien we ineens van uit de verte twee mensen rond onze camper lopen. Dat is niet pluis. Foto met de telelens als bewijs. En verder zijn we helemaal niet achterdochtig en op onze hoede. Bij terugkomst blijkt de betreffende camper andersom te staan geparkeerd, zijn de twee verdachten hoogbejaard en lopen ze bij dus hun eigen camper…



De rotsboog richting Echo Ravijn
Aan het einde de kloof

 

Bonte Avond

Het is onze echt laatste avond in Zuid Afrika en we besluiten ons te buiten te gaan in het een kilometer verderop gelegen hotel. We lopen er naar toe om niet terug te hoeven rijden en vergeten voor het gemak een zaklantaarn voor de terugweg. In het hotel is er eindelijk weer eens gratis wifi en met een draught beer (uit blik?) komen we daar het uur wel mee door totdat het restaurant open gaat. Omdat er vanavond een groep komt eten van 80 man helaas niet à la carte, maar een buffet. Ook goed. We bestellen een fles Zuid Afrikaanse Chardonnay en maken een beetje haast bij onze eerste twee gangen naar het buffet uit angst dat de 80 man binnen komen stormen en het buffet op z’n Russisch in 10 minuten zullen ruïneren. Tegen de tijd dat wij aan het dessert toe zijn hebben we inmiddels een ruime voorsprong opgebouwd. Die halen ze niet meer in! Welnu, we hebben (helaas) helemaal geen last gekregen van de 80 man. Als wij betaald hebben zijn ze nog steeds aan het vergaderen. Jammer hoor. Het eten staat te verpieteren en het personeel dat klaar staat verveelt zich te pletter. Wij beginnen aan ons laatste avontuur, de terugtocht. Hoeveel geluk kan je hebben. Het regent niet, het is onbewolkt en bijna volle maan. We kunnen gewoon zien waar we lopen. Tegenover het hotel is een grote rotswand die prachtig is verlicht is door een paar schijnwerpers. We komen redelijk ongeschonden/onbeschonken aan bij de camping voor onze laatste nacht.



Decor voor onze laatste avond

 

De terugreis

We staan weer ouderwets vroeg op (half zes), eten de laatste cruesli op in Danone yoghurt, laten alles wat we over hebben met een briefje achter voor de schoonmaak mevrouw en beginnen aan onze laatste campertocht, terug naar Johannesburg. Geen uitgesproken mooie tocht. Koeien, paarden, graan, gras, etc. Het inleveren van onze camper gaat voorspoedig. Het enige glas dat we hebben gebroken hoeven we niet te vergoeden. We worden door de verhuurder naar het vliegveld gebracht. Nog wat uren wachten totdat we in kunnen checken en dan begint onze lange terugvlucht via Abu Dhabi naar Amsterdam. Genoeg tijd om de eerste keer terug te kunnen denken aan een werkelijk fantastische camperreis door Zuid-Afrika…

Alle artikelen over de camperreis door Zuid Afrika:

Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording


Delen met anderen:
Facebooktwitterlinkedin

Zuid Afrika Camperreis #11 – Tussenstop in Chelmsford Natuurpark

Zuid Afrika Camperreis #11 – Tussenstop in Chelmsford Natuurpark

Vandaag bosbouw, mijnbouw en een graanschuur

Als we opstaan is het mistig, we weten we niet eens wat voor een weer het eigenlijk is. Met een uurtje zijn we weer op pad en we zijn nauwelijks Sabie uitgereden of de mist is ook weg. Gek, mistig stadje. We gaan vandaag richting de Drakensbergen, de Golden Gate Highlands,  maar omdat die afstand voor ons te groot is in een dag hebben we een overnachting gepland bij Newcastle. Waarom iedereen ons vraagt “NewCastle?”, dat weten we dan nog niet. Sabie lig in een dal tussen de bergen en waar we gisteren aan de ene kant van de bergen afdaalden naar Sabie gaan we nu aan de andere kant weer omhoog de bergen in. En dan zien we waarom het zo mistig is in Sabie. De bewolking hang in het dal en onttrekt Sabie volledig aan het zicht. De wolken gaan daar gewoon tot op de grond.


Sabie in de wolken
Bosbouw

 

Bosbouw

In eerste instantie lijkt het allemaal op waar we gisteren waren gebleven: alle toppen zijn gebruikt voor bosbouw. Van hele grote dennen tot aan nieuwe aanplant tot aan een kale helling die soms ook nog in brand heeft gestaan. Dat is natuurlijk allemaal kunstmatig maar het is geen verkeerde manier om de anders kale bergen te versieren. En het is vast goede handel en voor een hoop mensen werkgelegenheid. We zien steeds troepjes mannen, allemaal in oranje werkkleding met helm. Ook de grote vrachtwagens rijden overal af en aan om het gekapte hout te vervoeren. Pas later zien we waar veel van dat hout naar toe gaat. We zien in de verte enorme rookwolken opstijgen en het begint ook nog onaangenaam te stinken. We rijden langs een enorm complex waar we grote hoeveelheden van het hout zien liggen. Blijft de vraag wat er van wordt gemaakt en vanwaar al die rook en stank. In eens een bord. Ja natuurlijk. Een papier en karton fabriek. Je zal er maar bij in de buurt wonen. En dat doen veel mensen dan ook, want hier is werk. Ze wonen in hele kleine huisjes, soms van leem, meestal van hout en golfplaten. Krottenwijken dus.


Papierfabriek
Tot aan de horizon graan

 

De graanschuur

Langzamerhand gaan de bergen over in heuvels en die gaan weer over in een licht glooiend landschap en dat landschap is helemaal geel. Het is geoogst en we kunnen eigenlijk niet goed zien wat hier allemaal verbouwd wordt. De verdorde maisstengels zijn nog wel te herkennen. Uitgestrekt tot aan de horizon, en dat een paar uur lang. Ondertussen zijn we de rivier de Vaal overgestoken. Ha, Transvaal, de provincie waar we nu dus in zitten. De Hollandse boeren hebben hier lang stand gehouden totdat ze uiteindelijk definitief door de Engelse werden verslagen. Maar hun erfenis is nog altijd duidelijk aanwezig. De Zuid-Afrikaanse taal is door ons best een beetje te volgen. Veel woorden zijn hun eigen weg gevolgd, maar nog steeds begrijpelijk. Het meest direct is hun aanwezigheid van weleer nog terug te zien in de plaatsnamen hier. We hebben ze natuurlijk niet allemaal gezien, maar een paar van de opvallendste zijn wel Amsterdam, Utrecht, Graskop (?), Nelspruit, Volksrust, Amersfoort (klein stom dorp), Ermelo (grote stad), Carolina heeft ten minste een benzine station waar ze ook je bandenspanning en olie controleren en je voorruit kunnen wassen.
We zien ook steeds meer koeien. Een echt cowboy land! Met zwarte cowboys die de luid loeiende koeien bijeen drijven.


Zwarte cowboys

 

Dan rijden we in een fuik van de politie. Auto parkeren en bij het busje je rijbewijs laten zien. Ik laat het pasje van mijn rijbewijs zien aan de dame, het kenteken hebben ze kennelijk al op de korrel. Er wordt wat gemorreld en een man komt met een bonnetje te voorschijn, Een boete van 750 Rand (45 euro). Niet zo grappig. Ik probeer er achter te komen waar en wanneer ik met de camper (die helemaal geen 120 kan rijden, ook al mag dat hier vaak wel) te hard zou hebben gereden. Er wordt gewezen op de datum. De 29ste? Toen was ik hier nog helemaal niet. Oh, 29 juli 2014. Dat moet toch de vorige huurder zijn geweest, of die daarvoor (twee jaar geleden!!!). Ik hoef de boete niet te betalen maar ik moet het bonnetje geven aan de verhuurder en vragen of die hem willen betalen. Beloofd. De man vraagt mij nog uit welk land ik kom. Holland. En uit welke stad. Vlakbij Utrecht. Achteruit de auto klink wat gelach. Ik zeg nog tegen de man: mooi land Nederland. Moet je ook eens bezoeken, waarop de dame prompt zegt: “neem hem maar mee”. De stemming zit er weer helemaal in. Ik ga snel terug naar de camper.

Mijnbouw

Nu zien we met enige regelmaat grote witte rookpluimen aan de horizon. Die blijken afkomstig te zijn van centrales of hoogovens, of zoiets. We zien zien steeds meer afgegraven bergen en heuvels van kolengruis. Mijnbouw dus,  voor kolen, maar ook voor goud. Als we langs Newcastle rijden lijkt dat wel een grote rokende fabriek en snappen we dat niemand het snapte dat we (in de buurt van) Newcastle gaan overnachten. Onze enige hoop is dat we met de 30 kilometer die we nog moeten afleggen tot aan de camping deze ellende ver achter ons zullen laten.

Deze Zuid Afrika reis is voor 1.550 euro p.p. geboekt bij TravelWorld:
www.travelworld.nl

Chelmsford wildpark en de Sandford camping

Onze camping lig dus “gewoon” in een wildpark. We melden ons aan bij de receptie, we zijn de tweede bezoekers voor vandaag. Die camping zelf ligt dan nog weer een behoorlijk stukje rijden door het park en we zien wat hertjes en zebra’s. En die weg naar de camping? Oh ja, een greffelweg. Een wasbord dus. Had ik niet gezegd dat ik deze vakantie nooit meer…
De camping ligt idyllisch aan een meertje, alleen de voorzieningen zijn spartaans. Geen warm water, zeep of licht (kapot) in het damestoilet. Maar we staan met prachtig uitzicht in het late middagzonnetje. Eerst de stoelen en het tafeltje maar eens buiten zetten en genieten van de absolute stilte. En een lekker glas droge koude witte wijn.
Voordat het donker wordt rijdt er een politiewagen het terrein op gevolgd door nog wat arrestantenwagens. Teambuilding in de middle of nowhere denken we. De volgende morgen raken we nog even aan de praat met een van origine Schot die hier nu werkt bij de Correctional Services, hij is zeg maar gevangenen bewaker, en zit hier met mede bewakers en nog wat gevangenen in de laatste fase van hun correctie. En wij maar denken dat wij hier zo afgelegen veilig zitten. Slapen we nog tussen de criminelen. Op zichzelf geen gekke plek, als ze zouden willen ontsnappen moeten ze acht kilometer lopen door het wildpark…


De Sandford camping aan het meer
Chelmsford Nature Reserve

 

Richting  de Golden Gate Highlands

Het haalt het natuurlijk allemaal niet bij het Kruger Park, maar wel een mooi stekkie zo aan het meer. Alleen als we ’s morgens wakker worden is het meer weg. Althans, alles is grijs. Terug naar de grote weg weten we zeker dat dit de laatste greffelweg is, nog één wasbord. In de mist doemen langs het pad ineens de contouren op van wat zebra’s. Wat een mooi afscheid van het Chelmsford Park.

Alle artikelen over de camperreis door Zuid Afrika:

Gratis sponsor worden van deze website?
Kijk op http://reisdrift.net/int/verantwoording


Delen met anderen:
Facebooktwitterlinkedin